بگو بازم هوامو داری و...

چندسال پیش، یکی از اطرافیانم بهم گفت: چر از این همه اتفاق درس نمیگیری، چه فرقی باگذشتت کردی؟ بازم مثل همون موقع داری بچه گانه انتخاب میکنی. بهش گفتم: خیلی چیزاتغییر کرده و با تغییرشون منم بزرگ شدم و درسته که دارم با احساسم پیش میرماما این کارم از رو خامی و بچگیم نیست، آگاهانه دارم تصمیم میگیرم و به همه جوانبمسائل فکر میکنم. بهم گفت: تصمیمی که با آگاهی گرفته بشه، اگه اشتباه باشه، شکستشخیلی سنگینه، خیلی و دیگه نمیتونی جبرانش کنی.

اونموقع حرفش فقط برام یه جمله ی جالب بود و معنیش رو نفهمیدم. اما امروز با همه یوجودم تفاوتش رو حس میکنم...

وقتی از طبقه ی اول یه ساختمون بیفتی پایین،نهایتش کمی درد میکشی و خاکی میشی، یا تو بدترین حالت دست و پات میشکنه، ولیمیتونی بعد مدت خیلی کوتاهی دوباره بلند شی، گرد و خاکو از خودت بتکونی، رو پاهایخودت بایستی و به راهت ادامه بدی. اما هرچقدر بری بالاتر، سقوط برات دردناک تر ونابودکننده تر میشه و وقتی تو چیزای که بهشون فکر کرده بودی و همه جوره به درست بودنشوناطمینان داشتی، اشتباه میکنی یا به هر دلیلی شکست میخوری، مثل این میمونه که ازبالای بلندترین برج دنیا در حال سقوط باشی. دیگه فرق نمیکنه که خودت اشتباه کردی وپات لغزیده، یا اینکه یکی دیگه مقصره یا هلت داده؛ تنها چیزی که اون لحظه میبینی و حس میکنیشکست و ترسه، اونقدر وحشت برت میداره، اونقدر همه ی وجودت میلرزه که تو حتینمیتونی فکر کنی که شاید اون پایین، رو سطح نرمی بیفتی یا میونه ی راه به چیزی گیرکنی و نجات پیدا کنی، سقوط از بالای بلندترین برج دنیا اونقدر هراس آوره که توهمون میونه ی راه، وقتی بین آسمون و زمین معلقی، قلبت از حرکت می ایسته و زندگیتتموم میشه و حتی نمیتونی به این فکر کنی که ممکنه خدا دو تا بال بهت بده تا پروازکنی و بالاتر بری...

+عنوانپست از آهنگ آسمان همیشه ابری نیست